Araçsal rasyonalitenin hakimiyetinin yol açtığı Marshall Berman’ın ifadesiyle “katı olan her şeyin buharlaştığı” moderniteyi, Bauman akışkan modernite olarak tanımlar. Sızmak, taşmak, engelleri aşmak gibi hareket kabiliyetlerine sahip olan akışkanlık/sıvılık için mekânsal/uzamsal boyuttan ziyade zamansal akış önemlidir. Esnek birikim modeline dayanan kapitalizmin bu aşamasında, ekonomik, politik, kültürel, toplumsal ilişkiler ve emek de biçim değiştirmektedir. Kültürel akışlar, küresel, ulusal ve bölgesel boyutlarda, tanımlaması oldukça zor olan “kültür” alanı içinde insanların, eserlerin ve fikirlerin çok yönlü hareketliliklerini ve yeniden örgütlenmelerini ifade eder. Appadurai’ın kültürel akışları etnik-uzam, finans-uzamı, medya-uzamı, teknoloji-uzamı ve ideoloji-uzamı bağlamında değerlendirdiği çığır açan çalışmasının yayınlanmasından bu yana geçen 25 yıl, söz konusu akışların dönüştürücü etkisine de tanıklık etti. Toplumsal dönüşümü ve değişmeyi önceleyen kuramcılar tarafından işlevselleştirilip eyleme geçirilen kavram, hızla artan ve çeşitlenen göç süreçleri ve insan hareketliliklerinin ulus devletlerin güçlerini meşrulaştıran hayali sınırları ve toprak sınırlarını zaman zaman etkisizleştirerek sürekli değişen kültürel oluşumlara yaptığı vurgu ile önem kazanmaktadır. Dijital kültür de böylesi kültürel akışlar ile yeni medyanın kesiştiği alanda sunduğu kavramsal ve metodolojik olanaklarla da yeniden anlamlandırılıyor.
Ulus ötesi medya şirketleri ve platformlar aracılığı küresel ölçekte dağılan medya metinleri dünyada el değmemiş coğrafya bırakmazken, yerel içerikler de özellikle yeni medya ortamlarında küresel kültürel akışa dahil olabilmektedir. Kültürel metinlerin sosyal medya platformları dolayımı ile coğrafyalar ötesi ve kesen uzamda akışkan hale gelmesi, üretilen, paylaşılan metinlerin çoklu ve değişen alılmama pratiklerini, siber uzamda öznenin siyasal ve kültürel katılımın yeni yolları ve üsluplarını yeniden düşünmeye sevk etmektedir...