Bağımlılık ve ilişki döngüleri üzerine yapılan araştırmalarda karşımıza çıkan çok net ve sarsıcı bir bulgu var: Dışarıdan gelen her koruma, bireyin içeriden gelmesi gereken o en temel ihtiyacını, yani "durma ve yüzleşme" ihtiyacını erteliyor. Tıpkı bir borç kapatıldığında, kişinin üzerindeki o ağır baskının aniden ortadan kalkması gibi. Ancak sorun şu ki; baskı ortadan kalktığında, değişim yaratacak en güçlü motivasyon kaynaklarından biri de yok olup gidiyor.
Psikolojide "Enabling" (Kolaylaştırıcılık/Döngüyü Beslemek) adını verdiğimiz kavramın özü tam olarak budur. Karşı tarafa duyulan derin bir iyi niyetle, ama aslında tamamen farkında olmadan, onun bu zarar verici döngüsüne konforlu bir alan açarsınız. Üstelik bu davranışın arkasında iddia edildiği gibi bir karakter zayıflığı falan yoktur; aksine saf bir sevgi, yoğun bir panik ve her seferinde kalbi yoklayan "belki bu sefer her şey değişir" umudu yatar.
Buradaki en büyük ve en yıkıcı tuzak ise şudur: Aynı eylem, hem derin bir sevginin göstergesi hem de o zehirli döngünün devam etmesini sağlayan bir yakıt olabilir. İkisi aynı anda var olabilir, birbirini dışlamaz. Bu can yakıcı çelişkiyi fark etmek, kendinizi veya bir başkasını suçlamak için değil; o kilitli kapıyı açacak doğru anahtarı bulabilmek için hayati bir önem taşır.
Bir döngüyü sadece görmek, onu anında paramparça etmeye yetmez. Ama çok iyi bildiğimiz bir gerçek var ki; görülmeyen, fark edilmeyen hiçbir döngü asla kırılmaz.
Şimdi kendinize dürüstçe sorma vakti: Sizin için hangisi daha ağır yük? Gerçekten o döngüyü tüm çıplaklığıyla görmek mi, yoksa konforlu bir körlükle görmemeye devam etmek mi?