İlişkinin başında yoğunluk, tutku ve sürekli birlikte olma isteği sevgi gibi görünür. Ancak zamanla “Onsuz yapamam”, “Beni bırakırsa çökerim” ya da “İlgisini kaybetmemek için kendimden vazgeçmeliyim” düşünceleri öne çıkıyorsa, burada yalnızca bağlılıktan değil, duygusal bağımlılıktan söz etmek gerekebilir.
Bağlılıkta iki kişi birbirine yakın olur ama kendi kimliğini, arkadaşlıklarını, ilgi alanlarını ve sınırlarını korur. Partnerin yokluğu üzücü olabilir; fakat kişinin değeri ve yaşamı bütünüyle sarsılmaz. Bağımlılıkta ise partnerin ilgisi bir güven kaynağı olmaktan çıkar, kişinin özdeğerini belirleyen ölçüye dönüşür. Bir mesajın gecikmesi değersizlik, bir tartışma terk edilme, kısa bir mesafe ise ilişkinin sonu gibi algılanabilir.
Duygusal bağımlılığın temelinde çoğu zaman terk edilme korkusu, yetersizlik hissi ve çocuklukta karşılanmamış bağlanma ihtiyaçları bulunur. Kaygılı bağlanan kişi sevgiyi korumak için fazla verir, sınırlarını geri çeker, kendi ihtiyaçlarını bastırır ve ilişkiyi kaybetmemek adına her şeyi kabul edebilir. Zamanla partnerinin sevdiği gibi davranmaya başlar; kendi isteklerinden, sosyal çevresinden ve kararlarından uzaklaşır.
Bağımlı ilişkiyi gösteren işaretler; sürekli onay aramak, yalnız kalınca yoğun kaygı yaşamak, partnerin ilgisine göre ruh halinin değişmesi, çatışmalarda hemen alttan almak ve yıpratıcı bir ilişkiden ayrılamamaktır. Bu davranışlar sevginin büyüklüğünü değil, kaybetme korkusunun gücünü gösterir.
İyileşme, ilişkiyi hemen bitirmekten önce kişinin kendisiyle yeniden bağ kurmasıyla başlar. “Bu ilişkiye neden ihtiyaç duyuyorum?”, “Onsuz kalmaktan mı, kendimle kalmaktan mı korkuyorum?” ve “Sevilmek için nelerimden vazgeçiyorum?” soruları bu süreci görünür kılar.
Gerçek sevgi insanı kendinden uzaklaştırmaz. Yakınlık kurarken birey olabilmeye izin verir. Sevgi güçlendirir; bağımlılık ise kişinin yaşam alanını daraltır. Asıl soru şudur: Bu ilişkide sevildiğin için mi varsın, yoksa sevilmek için mi kendinden vazgeçiyorsun?