Hayatımızın her detayını kusursuz bir şekilde yönetmeye, adımlarımızı milimetrik hesaplamaya çalıştığımız anlar vardır. İlişkilerimizi, işimizi, hatta günün hangi saatinde ne hissedeceğimizi bile planlama arzusu duyabiliriz. Dışarıdan bakıldığında güçlü bir irade, disiplin, başarı odaklılık veya mükemmeliyetçilik gibi görünen bu yoğun çaba, aslında ruhumuzun derinliklerinde çok daha kırılgan ve incinmiş bir kaynağa dayanır: Bir zamanlar hiçbir şeyi yönetemediğini, sesini duyuramadığını veya tamamen çaresiz kaldığını hissetmiş o çocukluk ya da gençlik evresine.
Bu yoğun kontrol etme arzusu, sanıldığının aksine büyük bir güç gösterisi veya özgüven patlaması değil; belirsizliğin ve öngörülemezliğin yeniden canımızı yakmasından korkmanın getirdiği köklü bir savunma mekanizmasıdır. Geçmişte yaşanan kontrol kaybı, travmalar veya ani kayıplar, bugünün aşırı kontrolcülüğünü ve korumacı duvarlarını durmaksızın besleyen bir yakıta dönüşür. Ancak hayatı bir satranç tahtası gibi her detayıyla yönetmeye çalışmak, insanı bitmek bilmeyen, yıpratıcı bir "tetikte olma" haline hapseder. Zihin sürekli en kötü senaryoyu hesaplamaktan yorulur.
Oysa gerçek güven hissi, dış dünyayı ya da çevremizdeki insanları kendi katı planlarımıza göre şekillendirebildiğimizde gelmez. Çünkü hayat, doğası gereği akışkandır ve esneklik ister. Gerçek güven; her şey planlandığı gibi gitmediğinde, hayat karşımıza hiç hesapta olmayan beklenmedik bir senaryo çıkardığında da o sarsıntıyla baş edebileceğimizi, düşsek bile yeniden ayağa kalkabileceğimizi bilmektir. Kontrolü yavaşça, şefkatle serbest bırakmak; güvensizliğe ya da kaosa teslim olmak değil; tam aksine kendi içsel gücümüze, esnekliğimize ve hayatın akışına güvenli bir alan açmaktır. Ancak o zaman zihnimizdeki o ağır yükleri bırakıp gerçekten nefes almaya başlayabiliriz.