Evliliğin temelini oluşturan dinamikler her çiftte farklıdır. İletişim, cinsellik, maddi ve duygusal beklentiler, paylaşım, ebeveynlik rolleri ve ailelerle kurulan ilişki bu yapının önemli parçalarıdır. Sorunlar başladığında yalnızca tek bir başlığa bakmak yeterli olmaz. Çatışmalar çoğu zaman geçmiş deneyimlerin, aileden gelen alışkanlıkların ve karşılanmayan ihtiyaçların birleşiminden doğar.
Biten bir evliliğin en belirgin işaretlerinden biri, iletişimin giderek suçlama, eleştiri, savunma ve sessizliğe dönüşmesidir. Çiftler konuşsa bile birbirini anlamaz; duygular paylaşılmaz, sorunlar birikir. Empati azaldığında taraflar aynı evin içinde birbirine yabancılaşabilir.
Cinsel yakınlığın azalması da bir belirtidir. Ancak cinsellik tek başına ilişkinin kurtarıcısı değildir. Çatışmanın yoğun olduğu dönemlerde yakınlığın azalması, yatakların ayrılması veya cinselliğin ödül ve ceza aracına dönüşmesi kopuşu derinleştirebilir.
Ekonomik sorunlar da evliliği zorlar. Gelir, harcama, borç, mülkiyet ve gelecek planları konusunda sürekli çatışmak güveni zedeleyebilir. Değer farklılıkları da benzer biçimde etkilidir. Bir taraf güvenliği, diğer taraf özgürlüğü önceliyor olabilir. Sorun farklılıkların varlığı değil, konuşulamamasıdır.
Ebeveynlik çatışmaları, çocuğun ilişkiyi kurtaracağı düşüncesi, sosyal izolasyon, uzun süren depresyon veya kaygı, duygusal ihmal, aldatma ve aile içi şiddet de boşanmaya giden sürecin ciddi göstergeleridir. Özellikle şiddet varsa öncelik ilişkiyi sürdürmek değil, güvenliği sağlamaktır.
Bir evliliğin bittiğini yalnızca tartışmalar değil, artık tartışmaya bile ihtiyaç duyulmaması gösterebilir. Umudun, merakın ve çabanın kaybolduğu; tarafların yalnızca aynı düzeni sürdürdüğü ilişkilerde duygusal bağ zayıflamış olabilir.
Yine de her kriz boşanma anlamına gelmez. Sorunlar erken fark edildiğinde, sorumluluk iki tarafça paylaşıldığında ve değişim için gerçek bir istek olduğunda çift terapisi ilişkiyi yeniden değerlendirmek için önemli bir alan açabilir.